Κάποιοι άνθρωποι είναι πολύ τυχεροί
Κάποιοι από αυτούς απλά δεν το ξέρουν ακόμα
Κάποιοι άλλοι απλά δεν το βλέπουν

Θέλω να γίνω αυτή που ήμουνα όταν ήθελα να γίνω αυτή που είμαι τώρα

Θέλω να βρω το δρόμο μου, αλλά έχω χάσει την πυξίδα & το χάρτη.

Κάποτε είχα στόχους, είχα όνειρα.
Στόχοι απλοί, πολλά εφόδια, 2-3 ξένες γλώσσες, 1 πτυχίο Παν/μίου, ίσως κι ένα μεταπτυχιακό. Μετά θα έβρισκα μία αξιοπρεπή δουλειά, θα έκανα πολλά ταξίδια, αυτά.
Δυστυχώς έχω μείνει ακόμα στις 3 ξένες γλώσσες - τη σχολή την έβαλα σε 2η μοίρα, όταν βρήκα μία θεσούλα εργασίας σε μία... ερρμμμ αρκετά μεγάλη εταιρία.
Επίσης γλυκάθηκα από τη ζωή, την άφησα να με παρασύρει, είδα πράγματα που δεν είχα ξαναδεί, έκανα πράγματα που δεν είχα ξανακάνει, για μια στιγμή είχα όλα όσα ζητούσα, όλα όσα ζήλευα από τους ανθρώπους που ήταν γύρω μου.
Κακό πράγμα η ζήλια, με έκανε να αποκλίνω κατά πολύ από τους στόχους μου.
Κρίνοντας τώρα τις επιλογές που έκανα, θα έλεγα ότι ένα μεγάλο ποσοστό ήταν λάθος. Δεν παραπονιέμαι όμως, έμαθα από αυτές.

Έμαθα πρώτα απ' όλα ότι κάθε εμπόδιο είναι για καλό

Έμαθα ότι το καλό πράγμα αργεί να γίνει

Έμαθα ότι ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός, άκα λίγοι άνθρωποι είναι αληθινοί.

Έμαθα επίσης ότι οι άνθρωποι που έχω γύρω μου, μου έχουν πει ψέματα. Άνθρωποι που είναι τώρα δίπλα μου μου λένε ψέματα - μισώ το ψέμα, μισώ και την κοροϊδία. Εκτιμώ αφάνταστα την ειλικρίνεια και τα κότσια να πεις την αλήθεια.
Δυστυχώς έμαθα να δέχομαι αυτά τα ψέματα και να προσποιούμαι ότι δεν γνωρίζω τίποτα, ενώ θα έπρεπε να τα χώνω για όλα όσα μου έχουν πει. Άφηνα να βγει προς τα έξω το πρόσωπο της δήθεν ανίδεης και δυστυχώς είναι κάτι που κάνω ακόμα και σήμερα. Τους άφηνα μέχρι να εξαντληθεί η υπομονή μου, αλλά θα αλλάξω στάση από 'δω και πέρα.

Ακόμα δεν έμαθα όμως τα όριά μου.

Ακόμα δεν έμαθα πως να μην κάνω αυτό που περιμένουν οι άλλοι από εμένα, αλλά να κάνω αυτό που πραγματικά θέλω, κι ας επωμιστώ τις συνέπειες

Αυτό που θέλω πλέον είναι να είμαι ο εαυτός μου, δεν χρειάζομαι χάρτη, ούτε πυξίδα. Μετά από ένα διάλειμμα 3-4 ετών είμαι έτοιμη να πάρω πάλι τη ζωή μου στα χέρια μου.
Ελπίζω να παίρνω συνειδητοποιημένες αποφάσεις από εδώ και πέρα
Και αρχίζω ελαττώνοντας το κάπνισμα σε 1 τσιγάρο την ημέρα, διαβάζοντας τουλάχιστον 2 ώρες την ημέρα για τη σχολή, λέγοντας "σ' αγαπώ" σε πίτσι, μαμά, μπαμπά, πιο συχνά, ελαττώνοντας τα γλυκά που τρώω (δεν το κάνω φυσικά για λόγους εμφάνισης, είμαι μόλις 49kg, αλλά για λόγους υγείας φυσικά). Αυτά για αρχή.

15, 16, 17

Πόσο θα ήθελα να γύριζα ξανά στα 15, 16, 17 - μου το έλεγαν και δεν το πίστευα.

Στα 15


Τότε που δεν παίρναμε τους γκόμενους στα σοβαρά ή η μία έπαιρνε τον γκόμενο της άλλης, αλλά δεν μας ένοιαζε





Στα 16

Τότε που στέλναμε με sms τα γνωστά τυποποιημένα μηνυματάκια

"Είσαι σέξυ, έχεις style, έχεις ανεπτυγμένη ευφυΐα, έχεις φινέτσα, έχεις όμορφο πρόσωπο, έχεις φοβερό κορμί.
Κι εγώ... έχω πάρει λάθος νούμερο.Sorry!!!"

"Αν πέφτεις, για ύπνο σου στέλνω έναν άγγελο να σε φιλάει!
Αν κοιμάσαι, σου στέλνω δύο αγγέλους να σε φιλάνε!
Αν δεν κοιμάσαι, να έρθω να γίνει η νύχτα κόλαση;"

"Σε μερικά σημεία του σώματος δεν μπορείς να γλύφεσαι μόνος σου, πρέπει να σε γλύψει κάποιος άλλος.
Για αυτό λένε ότι στη ζωή μας είναι απαραίτητη μία ξένη γλώσσα!"

Στα 17
Τότε που κάναμε κοπάνες και βρισκόμασταν τη μία Γλυφάδα για καφέ και την άλλη Χαλκίδα (ναι μαμά θα αργήσω, θα πάω σπίτι της Δ.... μετά το σχόλασμα για να κάνουμε μία άσκηση στην Βιολογία και μετά θα πάμε μαζί φροντιστήριο, ναι, ναι, κατά τις 21:00 θα είμαι σπίτι)

Αχχχ, κι όχι μόνο αυτά ;o)

Η Ζωή δεν είναι τάβλι, ή μήπως είναι;

Πόρτες
Πλακωτό
Φεύγα (κι όπου φύγει, φύγει)

Πίσω από τις λέξεις, κρύβεται ο Α-lexx-ης

Ύστερα από πρόσκληση του φίλτατου lexx , υποτίθεται ότι πρέπει να φτιάξω μία ιστορία η τελοσπάντων κατιτίς που να έχει μέσα τις λέξεις: ασανσέρ, δηλητήριο, παραμάσχαλα, επίθεση, γύμνια. Let's give it a try

Ώρα 2.59πμ. Διασχίζει κάθετα την Πατησίων , κρατώντας παραμάσχαλα ένα μικρό σακίδιο. Το κρατάει αρκετά σφικτά, αν και δείχνει ψιλοάδειο. Χάνεται στην οδό Γκυϊλφορδου και σταματάει μπροστά από το ξενοδοχείο "Ζορμπάς".
Ώρα 3.15πμ. Έπρεπε να ήταν ήδη εδώ, σκέφτηκε. Ανάβει ένα τσιγάρο και με χέρια τρεμάμενα πληκτρολογεί ένα νούμερο.
-Έλα, τα σχέδια άλλαξαν, της λένε. Θα βγεις Αλεξάνδρας, θα στρίψεις δεξιά στην αυστριακή πρεσβεία και θα βρεις μπροστά σου το ξενοδοχείο Όνειρο. Θα ρίξεις και τα 9 στον κάδο που είναι δίπλα στο ασανσέρ και θα την κάνεις. Τα υπόλοιπα, όπως συμφωνήσαμε.
-Μα, εγώ δεν..
-Δεν έχει "μα", σε δέκα λεπτά να είσαι εκεί.
Δεν έχει ιδέα από Αθήνα, προς τα που να πάει τώρα; Σταματάει στην Πατησίων μια παρέα πιτσιρικάδων που τραγουδούσαν το "Έχουν κακούς σκοπούς" από Εξαδάκτυλο.
-Ξέρετε σε ποιο ύψος της Αλεξάνδρας θα βρω το ξενοδοχείο Όνειρο.. ερρμμ ή την πρεσβεία της Αυστρίας;, ρωτάει δυστακτικά.
Την κοιτάνε από την κορυφή μέχρι τα νύχια - φορούσε ένα μακρύ παλτό, που κάλυπτε τη γύμνια του κορμιού της. Αφού δεν μπορούσαν να πάρουν μάτι τίποτα, την προσπέρασαν και συνέχισαν να τραγουδούν "Μη τους πιστεύεις ό,τι κι αν πουν, έχουνε όλοι κακούς σκοπούς. Πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες, απόψε φεύγω λέγοντας σου τρέλες."
Συνέχισε να περπατάει, με πιο γρήγορο βηματισμό αυτή τη φορά. Ερημιά - το μόνο που ακουγόταν πλέον ήταν ο ήχος από τα ψηλά τακούνια της.
Αποδείχτηκε σχετικά εύκολη διαδρομή. Μια πινακίδα με φωτάκια που αναβόσβηναν της υπέδειξε τον προορισμό της - μόνο τα γράμματα ο, ν, ο είχαν απομείνει.
Αυτό ήταν, έφτασε λοιπόν στο Ξενοδοχείο "ΟΝΕΙΡΟ". Ανοίγει βιαστικά την πόρτα και βγάζει διακριτικά μια δεκάδα cd από το σάκο που κρατούσε. Χωρίς δεύτερη σκέψη, τα ρίχνει στον κάδο, δίπλα στο ασανσέρ.
-Περάστε παρακαλώ στο σαλόνι, να σας κεράσουμε ένα καφέ. Πρέπει να είστε εξαντλημένη μετά από τόσες ώρες στους δρόμους. Αλήθεια, πως ήταν το ταξίδι σας;
Γυρνάει και βλέπει έναν άντρα γύρω στα 40-45, μεγαλύτερο δεν τον έκανες, με στριφνά χαρακτηριστικά. Του χάρισε ένα παγωμένο χαμόγελο και προχώρησε προς το μέρος που της υπέδειξε.
-Είστε βέβαιη ότι φέρατε μαζί σας και τα 9 που ζητήσαμε; Όπως θα σας έχει ήδη ενημερώσει ο αδερφός σας, περιέχουν πληροφορίες αρκετά σημαντικες και δεν πρέπει να πέσουν σε λάθος χέρια.
Τράβηξε μια μεγάλη τζούρα από το πούρο του και συνέχισε.
-Α, και μιλώντας για τον αδερφο σας, σε 3 ώρες από τώρα αναχωρεί η αμαξοστοιχία 70, ο μικρός θα είναι ήδη μέσα. 12 το μεσημέρι το αργότερο θα είστε πίσω στη Θεσσαλονίκη και όλοι θα ξεχάσουμε αυτό το θλιβερό συμβάν, σα να μην ήρθατε ποτέ έδω. Είμαστε σύμφωνοι; Μην τολμήσετε να αναμίξετε αστυνομία ή κανέναν άλλο, είπε με έντονο ύφος και χτύπισε το χέρι του στο στρογγυλό τραπέζι.
Μια μελωδία από κινητό έσπασε τη σιωπή. Άφησε το πούρο στο τασάκι, σηκώθηκε και πήγε λίγα μέτρα πιο πέρα, για να μπορέσει να μιλήσει στο τηλέφωνο.
Δεν άγγιξε τον καφέ που της πρόσφερε. Που ξέρεις, σκέφτηκε, μπορεί να έχει ρίξει κανένα δηλητήριο μέσα και να φανεί ο θάνατός μου σαν ατύχημα, τον έχω ικανό.
Μπορεί να μην άκουγε τη συνομιλία που είχε στο τηλέφωνο, αλλά το βλέμα του ήταν ανησυχητικό.
"Το ξέρεις μωρό μου πως θα σ'ενοχλούν. Γι'αυτό καν' το κορόιδο και λέγε το ναι, μιας κι άλλα λένε κι άλλα εννοούν" Κάπου τις ήξερε αυτές τις φωνές - ναι, ήταν οι πιτσιρικάδες που είχαν αρνηθεί να τη βοηθήσουν πιο πριν.
Μπαίνουν τρεκλίζοντας στο ξενοδοχείο και σταματάνε στη ρεσεψιόν - ο Θεός να την κάνει ρεσεψιόν. Ο ψηλός, που εξακολουθούσε να μιλάει στο τηλέφωνο, τους έριξε μια βιαστική ματιά και συνέχισε τη συνομιλία του, αδιαφορώντας για ένα τσούρμο μεθυσμένους φοιτητές.
Όλα έγιναν πολύ γρήγορα από εκεί κι έπειτα. Δύο από τους πιτσιρικάδες ορμάνε στον ψηλό, τον ακινητοποιούν. Ένας τρίτος εμφανίζει ένα όπλο και τον σημαδεύει.
Έχεις το δικαίωμα να παραμείνεις σιωπηλός. Ό,τι πεις θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σου στο δικαστήριο.
Εκείνη είχε μείνει άφωνη - τέτοια κινηματογραφική επίθεση δεν μπορούσε να φανταστεί. Άραγε τελείωσαν όλα τόσο γρήγορα; Θα ήταν ασφαλής από'δω και πέρα; Και ο μικρός;

Όσοι από τους li, Παράξενος, Μαύρος Γάτος, RooF θέλουν, ας συμμετάσχουν στο παιχνίδι

Οι λέξεις είναι: θάνατος, τσιγάρο, παλτό, θρήνος, έρωτας

Παλιμπαιδισμός εν έτει 2007 part III

Νοσταλγία (η) ουσ. : ανάμνηση ευχάριστων γεγονότων ή καταστάσεων
Δε βρίσκω άλλη λέξη για να περιγράψω πως αισθάνθηκα όταν ανακάλυψα στο υπόγειο ένα σωρό από βιντεοκασέτες με τα παρακάτω παιδικά

Σνόρκελς

Κάσπερ, το φαντασματάκι

Φρου Φρου

Άμποτ και Κοστέλλο

Minipouss (Νομίζω «οι τοσοδούλιδες»)

Η Λαίδυ και ο Αλήτης

Φωτεινούλιδες

Μικρό μου Πόνυ

Παλιμπαιδισμός εν έτει 2007 part II

Το μυστικό των Νιμ

Η μικρή Λουλού

Μπαμπάρ, ο μικρός ελέφαντας

Κάπτεν Πλάνετ

Ο Σερίφης του διαστήματος

Μια φορά κι έναν καιρό… ήταν ο άνθρωπος

Βαβουροπατάτες

Σήρα

Οι ταξιδιώτες του χρόνου

Τεν Τεν

Lassie

Τα παιδιά μας θα έχουν πλήρη άγνοια για το τι είναι η βιντοκασέτα, δε θα μεγαλώσουν με τη Σάντιμπελ, τον Τεν-Τεν, τον Φρου Φρου, ή τον Κάπτεν Πλάνετ. Τα σημερινά παιδικά έχουν καταντήσει αρκετά βίαια, χωρίς ιδιαίτερη πλοκή, τους λείπει χιούμορ, τους λείπει εκέινο το "κάτι" που είχε η δική μας εποχή