Οι σημαντικότερες Ημερομηνίες της Ζωής μου…

Ύστερα από πάσα του φίλτατου lexx πρέπει να παραθέσω τις σημαντικότερες ημερομηνίες της ζωής μου. Η αλήθεια είναι όμως ότι θυμάμαι κυρίως γεγονότα-καταστάσεις-στιγμές που με σημάδεψαν και θα παραθέσω μερικές από αυτές με την περίοδο που πάνω κάτω συνέβησαν

- Η ημέρα που μπήκα για πρώτη φορά στο δημοτικό σχολείο - ήταν καλοκαίρι και είχαμε πάει με τον μπαμπά μου για να υποβάλει τα απαραίτητα δικαιολογητικά για την εγγραφή μου (να τονίσω ότι ήμουν τόσο έξυπνη που με έστειλαν 1 χρόνο νωρίτερα σχολείο :p )

- Ένα βράδυ (πάλι καλοκαίρι) που διαβάζαμε με την ξαδέρφη μου τη βιογραφία του Μεγάλου Αλεξάνδρου και μας πήραν τα κλάματα, επειδή μας έπιασε το πατριωτικό μας και νιώσαμε περήφανες Μακεδόνισσες (δεν θέλω σχόλιο)

- Ένα βράδυ (άλλο καλοκαίρι πάλι) που ήπιαμε εγώ, η ξαδέρφη Α, η ξαδέρφη Β και η sis, sprite με γρεναδίνη και ήμασταν πολύ περήφανες που καταναλώσαμε αλκοόλ

- Ένα άλλο βράδυ, μετά τον γάμο της θείας μου κι ενώ είχε καταναλώσει μία κάσα μπύρες μου έδωσε ο ξάδερφός μου και οδήγησα το μηχανάκι του

- Ένα άλλο βράδυ (όπως είναι αναμενόμενο του καλοκαιριού) που έδωσα το πρώτο μου φιλί κάτω από ένα δέντρο... ερμμμ κάτω από την πανσέληνο ήθελα να πω

- 2 καλοκαίρια μετά έριξα χαστούκι στο παραπάνω άτομο

- Η ημέρα που μπήκα για πρώτη φορά χειρουργείο για επέμβαση με λαπαροσκόπηση

- Όταν πήρα το CPE (κάτι που δεν περίμενα)

- Όταν έμαθα ότι πέρασα στο Φυσικό

- Όταν έμαθα ότι πέρασα στο Οικονομικό της Νομικής

- Δεκέμβρης του 2004 που πέρασα την 1η μου συνέντευξη (στα 18 μου) και εκ τοτε εργάζομαι σε αυτή την εταιρία

- Ιούλιος του 2007 που πήγα ΙΚΕΑ ;o)

- Το 1ο μου ταξίδι στο εξωτερικό (δυστυχώς δεν μπορώ να παραθέσω πολλές λεπτομέρειες, γιατί ήταν λίγο παράνομο)


- Μάιος του 2025 (κάπου τότε υπολογίζω να έχω πάρει πτυχίο)

Κάνω πάσα στην sis, την Άφρο, τον Παναγιωτάκη (που άνοιξε blog και γράφει κριτική για ταινίες) και σε όποιον άλλο θέλει

Face Transformer

Δεν θυμάμαι από που τσίμπησα το link, το είχα ξαναβρεί και στο παρελθόν, απλά δεν είχα αποθηκεύσει τα αποτελέσματα!
Check these out :p

Το πορτρέτο μου από τον Alfons Mucha

Όπως θα με ζωγράφιζε ο Αμεντέο Μοντιλιάνι (Amedeo Clemente Modigliani)

Όπως θα με ζωγράφιζε ο Boticelli

H manga cartoon έκδοση μου

Tα υπόλοιπα (ειδικά την chimp version) δεν τα ανεβάζω γιατί είναι πραγματικά γελοία! Όποιος ενδιαφέρεται http://morph.cs.st-andrews.ac.uk/

Τα 7 θαύματα της 7ης τέχνης

Προσπάθησα να το αποφύγω, αλλά ύστερα από πρόσκληση του Roof και της Quel Marth σας παρουσιάζω μερικές από τις αγαπημένες μου ταινίες. Θα έλεγα ότι ο τίτλος του post είναι ατυχής, γιατί σίγουρα δεν πρόκειται για τα 7 θαύματα της 7ης τέχνης - δεν πρόκειται για υπερπαραγωγές με εφέ που σε καθηλώνουν, αλλά για ταινίες που με "άγγιξαν" με τον δικό τους τρόπο


Breakfast at Tiffany's
Αγαπημένη μου φράση, από την αξιαγάπητη, αφελή, γοητευτική, πεισματάρα πρωταγωνίστρια!
Holly Golightly: If I could find a real-life place that'd make me feel like Tiffany's, then - then I'd buy some furniture and give the cat a name!


Πολίτικη Κουζίνα
Τι να πει κανείς για την "Πολίτικη Κουζίνα"! Υπέροχο soundtrack, μαγική ατμόσφαιρα, με συγκίνησε πραγματικά και μου άφησε ένα κουσούρι: από τότε χρησιμοποιώ πολλά μπαχαρικά στην κουζίνα... και κυρίως κανέλα (έχει μια γεύση, γλυκιά και πικρή ταυτόχρονα)



Amélie
Τη γούσταρα αυτή την ταινιούλα, γιατί πολύ απλά ήταν κάτι διαφορετικό από τις κλασικές υπερπαραγωγές του Hollywood. Εκκεντρική και ασυνήθιστη, με πρωταγωνίστρια που προσπαθούσε να απονείμει τη δικαιοσύνη γύρω της με το δικό της τρόπο



Todo sobre mi madre
Τι να πει κανείς σε μια μητέρα που χάνει τον έφηβο γιο της, βρίσκει τη δύναμη να κάνει δωρεά τα όργανά του και ξεκινάει ένα ταξίδι για την αναζήτηση του πατέρα του. Τις καταστάσεις που ακολούθησαν τις θεώρησα λίγο προκλητικές (12 χρονών ήμουν όταν την πρωτοείδα). Almodovar σε όλο του το μεγαλείο



Love Actually
Η χαζορομαντική μου φύση ξαναχτυπά! Παραδόξως λάτρεψα τόσο την ταινιούλα, όσο και το soundtrack. Συμπάθησα τις παράλληλες ιστορίες που παρουσίαζε, συμπάθησα και το "I'll see it through" των Texas που ακουγόταν στο backround :)



Hotaru no haka
Συγκινήθηκα, δάκρυσα, έκλαψα.. ήταν η πρώτη μου επαφή με anime.
2ος Παγκόσμιος Πόλεμος - δύο ορφανά αδέρφια προσπαθούν να επιβιώσουν.. όσο θυμάμαι τι πέρασαν, το μικροκαμωμένο κοριτσάκι που έφτασε σε σημείο να λιμοκτονεί.. άσε, άσε, με πιάνουν πάλι τα κλάματα.. δε συνεχίζω την ανάλυση για το Grave of fireflies



Se7en
Βασικά βρισκόμουν σε δίλημμα, δεν ήξερα ποια από τις ταινίες Seven, The Silence of the Lambs, Red Dragon, Hannibal, Hannibal Rising να ξεχωρίσω - όλες μου άρεσαν εξίσου, επειδή είχαν έξυπνο σενάριο (το αστυνομικό μου δαιμόνιο ξαναχτυπά)

Και μια που μιλάμε για ταινίες, να δώσω από ένα βατόμουρο στο Ghost Rider και το First Born.. μην κάνετε το λάθος να τα δείτε ή να τα νοικιάσετε σε dvd

Όποιο παιδάκι θέλει, ας συνεχίσει το "παιχνίδι" :)

Πίσω από τις λέξεις, κρύβεται ο Α-lexx-ης

Ύστερα από πρόσκληση του φίλτατου lexx , υποτίθεται ότι πρέπει να φτιάξω μία ιστορία η τελοσπάντων κατιτίς που να έχει μέσα τις λέξεις: ασανσέρ, δηλητήριο, παραμάσχαλα, επίθεση, γύμνια. Let's give it a try

Ώρα 2.59πμ. Διασχίζει κάθετα την Πατησίων , κρατώντας παραμάσχαλα ένα μικρό σακίδιο. Το κρατάει αρκετά σφικτά, αν και δείχνει ψιλοάδειο. Χάνεται στην οδό Γκυϊλφορδου και σταματάει μπροστά από το ξενοδοχείο "Ζορμπάς".
Ώρα 3.15πμ. Έπρεπε να ήταν ήδη εδώ, σκέφτηκε. Ανάβει ένα τσιγάρο και με χέρια τρεμάμενα πληκτρολογεί ένα νούμερο.
-Έλα, τα σχέδια άλλαξαν, της λένε. Θα βγεις Αλεξάνδρας, θα στρίψεις δεξιά στην αυστριακή πρεσβεία και θα βρεις μπροστά σου το ξενοδοχείο Όνειρο. Θα ρίξεις και τα 9 στον κάδο που είναι δίπλα στο ασανσέρ και θα την κάνεις. Τα υπόλοιπα, όπως συμφωνήσαμε.
-Μα, εγώ δεν..
-Δεν έχει "μα", σε δέκα λεπτά να είσαι εκεί.
Δεν έχει ιδέα από Αθήνα, προς τα που να πάει τώρα; Σταματάει στην Πατησίων μια παρέα πιτσιρικάδων που τραγουδούσαν το "Έχουν κακούς σκοπούς" από Εξαδάκτυλο.
-Ξέρετε σε ποιο ύψος της Αλεξάνδρας θα βρω το ξενοδοχείο Όνειρο.. ερρμμ ή την πρεσβεία της Αυστρίας;, ρωτάει δυστακτικά.
Την κοιτάνε από την κορυφή μέχρι τα νύχια - φορούσε ένα μακρύ παλτό, που κάλυπτε τη γύμνια του κορμιού της. Αφού δεν μπορούσαν να πάρουν μάτι τίποτα, την προσπέρασαν και συνέχισαν να τραγουδούν "Μη τους πιστεύεις ό,τι κι αν πουν, έχουνε όλοι κακούς σκοπούς. Πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες, απόψε φεύγω λέγοντας σου τρέλες."
Συνέχισε να περπατάει, με πιο γρήγορο βηματισμό αυτή τη φορά. Ερημιά - το μόνο που ακουγόταν πλέον ήταν ο ήχος από τα ψηλά τακούνια της.
Αποδείχτηκε σχετικά εύκολη διαδρομή. Μια πινακίδα με φωτάκια που αναβόσβηναν της υπέδειξε τον προορισμό της - μόνο τα γράμματα ο, ν, ο είχαν απομείνει.
Αυτό ήταν, έφτασε λοιπόν στο Ξενοδοχείο "ΟΝΕΙΡΟ". Ανοίγει βιαστικά την πόρτα και βγάζει διακριτικά μια δεκάδα cd από το σάκο που κρατούσε. Χωρίς δεύτερη σκέψη, τα ρίχνει στον κάδο, δίπλα στο ασανσέρ.
-Περάστε παρακαλώ στο σαλόνι, να σας κεράσουμε ένα καφέ. Πρέπει να είστε εξαντλημένη μετά από τόσες ώρες στους δρόμους. Αλήθεια, πως ήταν το ταξίδι σας;
Γυρνάει και βλέπει έναν άντρα γύρω στα 40-45, μεγαλύτερο δεν τον έκανες, με στριφνά χαρακτηριστικά. Του χάρισε ένα παγωμένο χαμόγελο και προχώρησε προς το μέρος που της υπέδειξε.
-Είστε βέβαιη ότι φέρατε μαζί σας και τα 9 που ζητήσαμε; Όπως θα σας έχει ήδη ενημερώσει ο αδερφός σας, περιέχουν πληροφορίες αρκετά σημαντικες και δεν πρέπει να πέσουν σε λάθος χέρια.
Τράβηξε μια μεγάλη τζούρα από το πούρο του και συνέχισε.
-Α, και μιλώντας για τον αδερφο σας, σε 3 ώρες από τώρα αναχωρεί η αμαξοστοιχία 70, ο μικρός θα είναι ήδη μέσα. 12 το μεσημέρι το αργότερο θα είστε πίσω στη Θεσσαλονίκη και όλοι θα ξεχάσουμε αυτό το θλιβερό συμβάν, σα να μην ήρθατε ποτέ έδω. Είμαστε σύμφωνοι; Μην τολμήσετε να αναμίξετε αστυνομία ή κανέναν άλλο, είπε με έντονο ύφος και χτύπισε το χέρι του στο στρογγυλό τραπέζι.
Μια μελωδία από κινητό έσπασε τη σιωπή. Άφησε το πούρο στο τασάκι, σηκώθηκε και πήγε λίγα μέτρα πιο πέρα, για να μπορέσει να μιλήσει στο τηλέφωνο.
Δεν άγγιξε τον καφέ που της πρόσφερε. Που ξέρεις, σκέφτηκε, μπορεί να έχει ρίξει κανένα δηλητήριο μέσα και να φανεί ο θάνατός μου σαν ατύχημα, τον έχω ικανό.
Μπορεί να μην άκουγε τη συνομιλία που είχε στο τηλέφωνο, αλλά το βλέμα του ήταν ανησυχητικό.
"Το ξέρεις μωρό μου πως θα σ'ενοχλούν. Γι'αυτό καν' το κορόιδο και λέγε το ναι, μιας κι άλλα λένε κι άλλα εννοούν" Κάπου τις ήξερε αυτές τις φωνές - ναι, ήταν οι πιτσιρικάδες που είχαν αρνηθεί να τη βοηθήσουν πιο πριν.
Μπαίνουν τρεκλίζοντας στο ξενοδοχείο και σταματάνε στη ρεσεψιόν - ο Θεός να την κάνει ρεσεψιόν. Ο ψηλός, που εξακολουθούσε να μιλάει στο τηλέφωνο, τους έριξε μια βιαστική ματιά και συνέχισε τη συνομιλία του, αδιαφορώντας για ένα τσούρμο μεθυσμένους φοιτητές.
Όλα έγιναν πολύ γρήγορα από εκεί κι έπειτα. Δύο από τους πιτσιρικάδες ορμάνε στον ψηλό, τον ακινητοποιούν. Ένας τρίτος εμφανίζει ένα όπλο και τον σημαδεύει.
Έχεις το δικαίωμα να παραμείνεις σιωπηλός. Ό,τι πεις θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σου στο δικαστήριο.
Εκείνη είχε μείνει άφωνη - τέτοια κινηματογραφική επίθεση δεν μπορούσε να φανταστεί. Άραγε τελείωσαν όλα τόσο γρήγορα; Θα ήταν ασφαλής από'δω και πέρα; Και ο μικρός;

Όσοι από τους li, Παράξενος, Μαύρος Γάτος, RooF θέλουν, ας συμμετάσχουν στο παιχνίδι

Οι λέξεις είναι: θάνατος, τσιγάρο, παλτό, θρήνος, έρωτας

5 Πράγματα που λίγο πολύ ξέρετε για μένα

Καταρχήν καλή εβδομάδα, γιατί με εξαίρεση κάποιους που εργάζονταν μέσα στο 3μερο (βλέπε RooF), για τους υπόλοιπους (δημόσιους υπαλλήλους, φοιτητές, μαθητές, αδειούχους, κτλ) η εβδομάδα αρχίζει από σήμερα!
Θα συνεχίσω τη γνωστή πάσα που μου έκανε ο φίλτατος RooF και θα παραθέσω 5 πράγματα για μένα

1. Ναι, όπως ήδη έχετε καταλάβει, λατρεύω τα παλιά καλά παιδικά (βλέπε πιο κάτω post), ακόμα κι αν κάποιοι το θεωρούν γλυκανάλατο.

2. Έχω 3 κολλητές όλες κι όλες (οι υπόλοιποι/ες συγκαταλέγονται στην κατηγορία "παρέα") -
τη Φ την ξέρω από γεννησιμιού (όταν ήμασταν μικρές , μας έβαζαν οι γονείς μας δίπλα δίπλα και αρχίζαμε τη συναυλία "ουά" η μία, "ουά" και η άλλη. Μπορεί κατά καιρούς να έχουμε χωριστεί για κάποια διαστήματα, αλλά το κουμπαριλίκι δεν το γλιτώνουμε :p
την Ε την ξέρω από το νηπιαγωγείο, περάσαμε μαζί όλα τα σχολικά χρόνια, μέχρι που εκείνη επέλεξε ένστολο επάγγελμα κι εγώ αποφάσισα να ξεφυλλίζω τα συγγράμματα του Πανεπιστημίου Αθηνών
την Α την ξέρω επίσης από το νηπιαγωγείο - για κάποιο διάστημα έφυγε για Κύπρο με τους δικούς της, αλλά επέστρεψε δριμύτερη για σπουδές στην Αθήνα. Εκτοτε έχουμε γυρίσει όλες τις πίστες και όλα τα προγράμματα, από Παπακωνσταντίνου, μέχρι Χατζηγιάννη!

3. Όταν ήμουν μικρή και βγαίναμε έξω με τους γονείς μου, κυκλοφορούσα πάντα με ένα βιβλίο στο χέρι, είτε ήταν Μίκυ Μάους, είτε Πηνελόπη Δέλτα (αξέχαστο το "Παραμύθι χωρίς όνομα), είτε Ιούλιος Βέρν (το "Ταξίδι στο κέντρο της γης", τις "20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα" και το "Γύρο του κόσμου σε 80 μέρες", τα είχα σχεδόν αποστηθίσει). Διάβαζα μανιωδώς, γιατί φοβόμουν ότι μια ζωή δεν φτάνει για να καταφέρω να τελειώσω όλα τα λογοτεχνικά βιβλία που θεωρούσα must

4. Παραδέχομαι ότι είμαι σπιτόγατα. Προτιμώ να μείνω μέσα, να φωνάξω την Α ή την Φ, για να μαγειρέψουμε τίποτα και να αράξουμε στον καναπέ και να δούμε dvd, Ευαγγελάτο, ή να ακούσουμε μουσική και να κάνουμε κοινωνικά σχόλια, παρά να τρέχω στα clubάκια/μπουζούκια, όπου δεν ξέρω τι πίνω και να ακούω την ίδια και την ίδια μουσική (καλά, δε λέω, μια φορά στις 15 καλά είναι κι αυτά). Άσε που πλέον μαζεύω λεφτά για αμάξι (είπαμε όταν βγω στους δρόμους θα σας ενημερώσω) και βρίσκομαι σε οικονομικές στενότητες (δικαιολογίες :p)

5. Λατρεύω οτιδήποτε έχει σχέση με αρχαίους πολιτισμούς (Αιγύπτιων, Ελλήνων, Ίνκας, Μάγια), με φιλοσοφία (Θιβετιανων), με μυστήρια (να μην ξεχάσω να αναφέρω ότι είχα όλη τη συλλογή από τον "Άλφρεντ Χίτσκοκ και τους 3 ντετεκτιβ", αλλά τη χάρισα στη βιβλιοθήκη του χωριού μου, γιατί πλέον η δική μου βιβλιοθήκη έχει γεμίσει με Marx, Thomas R. Malthus, Keynes, J.K. Galbraith, Μικροοικονομικές, Μακροοικονομικές, κτλ)

Κάνω πάσα στην li και στον παράξενο, μια που όλοι οι υπόλοιποι το έχετε ήδη κάνει