Εγω & Εσύ μαζί :D

Watching Blu ray on bf's hd ready tv

Είδαμε την πρώτη μας ταινία σε Blu ray... σε HD ready τηλεόραση. Μας πήρε καμία ώρα να καταφέρουμε να προσπεράσουμε το μήνυμα "Cannot play protected content" , το οποίο εμφανιζόταν με το που συνδέαμε το hdmi καλωδιάκι με το laptop.
Τελικά κατέβασα ένα πρόγραμμα που λεγόταν PowerStrip και στις επιλογές Display του Vaio επέλεξα ως έξοδο μόνο την τηλεόραση και... voila ... άρχισε επιτέλους η ταινία.
Όσο για την ταινία, δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, αλλά θα μείνει στην ιστορία ως η 1η ταινία σε Blu ray που είδα σε hd ready τηλεόραση :p

Happy Anniversary

Για τις 123 ημέρες :p

Για σένα

Your hands hold my soul inside, every whim, every feelin, every desire

15, 16, 17

Πόσο θα ήθελα να γύριζα ξανά στα 15, 16, 17 - μου το έλεγαν και δεν το πίστευα.

Στα 15


Τότε που δεν παίρναμε τους γκόμενους στα σοβαρά ή η μία έπαιρνε τον γκόμενο της άλλης, αλλά δεν μας ένοιαζε





Στα 16

Τότε που στέλναμε με sms τα γνωστά τυποποιημένα μηνυματάκια

"Είσαι σέξυ, έχεις style, έχεις ανεπτυγμένη ευφυΐα, έχεις φινέτσα, έχεις όμορφο πρόσωπο, έχεις φοβερό κορμί.
Κι εγώ... έχω πάρει λάθος νούμερο.Sorry!!!"

"Αν πέφτεις, για ύπνο σου στέλνω έναν άγγελο να σε φιλάει!
Αν κοιμάσαι, σου στέλνω δύο αγγέλους να σε φιλάνε!
Αν δεν κοιμάσαι, να έρθω να γίνει η νύχτα κόλαση;"

"Σε μερικά σημεία του σώματος δεν μπορείς να γλύφεσαι μόνος σου, πρέπει να σε γλύψει κάποιος άλλος.
Για αυτό λένε ότι στη ζωή μας είναι απαραίτητη μία ξένη γλώσσα!"

Στα 17
Τότε που κάναμε κοπάνες και βρισκόμασταν τη μία Γλυφάδα για καφέ και την άλλη Χαλκίδα (ναι μαμά θα αργήσω, θα πάω σπίτι της Δ.... μετά το σχόλασμα για να κάνουμε μία άσκηση στην Βιολογία και μετά θα πάμε μαζί φροντιστήριο, ναι, ναι, κατά τις 21:00 θα είμαι σπίτι)

Αχχχ, κι όχι μόνο αυτά ;o)

九

Αυτός ο κόσμος δε μου ανήκει

Τετάρτη 27/12 11.00πμ

Μάθημα οδήγησης μετά από 1 ολόκληρο μήνα - τα πήγα καλά σε γενικές γραμμές !
Στα καπάκια για ψώνια και για καφέ με τη Φ.
"Έχασες που δεν είδες Παρα Πέντε τη Δευτέρα, το επεισόδιο μαμάει σου λέω. Ειδικά η τελευταία σκηνή"
"Δεν πειράζει, θα το' χει σ' επανάληψη μετά τις γιορτές, θα το δω τότε"
"Καλά, λέμε, έγραψε"... και συνεχίζει "έγινε αυτό, εκείνο και τ' άλλο" (ακολουθούν 10 λεπτά ατελείωτης περιγραφής)
"Καλά, καλά με έπεισες, θα το κατεβάσω όταν γυρίσω σπίτι"


2 μέρες μετά 5.00μμ

Ακούω επανειλημμένα το "Love me tender" από Elvis Presley (ακουγόταν στην επίμαχη σκηνή του Παρα Πέντε). Δε με αναγνωρίζω ούτε εγώ. Έχει κολλήσει το μυαλό μου εκεί (μου τα 'λεγε η Φ, να πω ότι δε μου τα 'λεγε).
Σαν σκηνή δεν είναι κάτι προτότυπο ή κάτι που δεν περιμένεις να συμβεί - η όλη ιστορία γίνεται για την αίσθηση που σου αφήνει, το μετά. Μια νοσταλγία για στιγμές σαν κι αυτή που έχεις ζήσει στο παρελθόν (πάνε 3 χρόνια τώρα, μα το θυμάμαι σαν να 'ταν χθες, ένα συντριβάνι, ένα πεφταστέρι και μία ευχή), ένας καημός για το αν θα 'ρθουν ξανά στιγμές σαν αυτή, γεμάτες μαγεία (όχι ότι δεν είμαι ευχαριστημένη από τη ζωή που έχω, απλά θέλω να είναι πιο έντονη - ίσως βέβαια και να μην αντέχω το έντονο που ψάχνω) και τέλος μια πικρία, βλέποντας ότι ζεις σε ένα κόσμο που δε σου ανήκει, όπου όλα αυτά είναι ξεπερασμένα.
Κατευθείαν στέλνω πμ στην Α. και της βάζω ολόκληρο το επεισόδιο, 400ΜΒ, στο sharing folder (μια που είναι στην Κύπρο η κοπέλα, όπου θα προβληθεί σε καμιά 15αριά μέρες). Το έριξα και σε 2-3 ακόμα folders! Εξαπλώνεται σαν ιός!
Κε Καπουτζίδη, νομίζω ότι τόση διαφήμιση στο παραπάνω επεισόδιο δεν έχει κάνει ούτε το Tv Ζάπινγκ, ούτε ο Τηλεθεατής, ούτε το Τηλέραμα - το κάνω μόνο και μόνο επειδή είστε συμπατριώτης.

Δε φταίω εγώ που είμαι χαζορομαντική - η μητέρα μου φταίει που με γέννησε 14 Φλεβάρη
Αστειεύομαι!